O lęku u maluchów mówimy wtedy gdy nasilenie i okres utrzymywania się strachu przewyższa lęki znamienne dla fazy rozwojowej.
Za normę możemy uważać:
- w niemowlęctwie - lęk na hałas, zaskakujące zdarzenia, następnie lęk przed ludźmi nieznanymi (7-12 m. ż. ).
Wskazane jest też zauważyć różnicę między lękliwym temperamentem u dzieci a zaburzeniami lękowymi. O ile jest to właściwość temperamentalna to maluch w większości wypadków zdradza cechy zahamowania behawioralnego, reaguje wycofaniem na nowe sytuacje, rzeczy, osoby. Nie musi jednakże ujawniać się pełny obraz lęku.
Aby objawy można było przyjąć za zaburzenia lękowe muszą być spełnione wszystkie poniższe warunki:
- lęk wywołuje u dziecka napięcie i zaniepokojenie lub prowadzi do stronienia przez dziecko charakterystycznych czynności lub sytuacji,
- pojawia się w czasie dwóch lub więcej codziennych czynności lub w kontekście dwóch lub więcej relacji (ma rozległy charakter)
- jest niekontrolowany, chociaż przez pewien okres
- powstrzymuje działanie dziecka lub rodziny i/lub prognozowany rozwój małego człowieka
- utrzymuje się przez dłuższy czas(kryteria czasowe dla poszczególnych zaburzeń lękowych).
Priorytetowe jest spisanie wywiadu rodzinnego - istnienie zaburzeń lękowych lub zaburzeń nastroju w historii rodziny jest istotnym czynnikiem współwystępującym.
Lęk daje symptomy np:
- psychologiczne ( zbytnie napięcie, relacjonowana nerwowość, odczucie bycia prześladowanym, uczucie otumanienia, ruminacje, objawy dysocjacyjne, drażliwość).
Zespół przyczyn np. : składniki biologiczne.
Priorytetowa jest postawa rodzicielska oraz styl przywiązania.
09 2014
